درباره کتاب:

برای بسیاری از متفکران اواخر سده نوزده و سال های نخست قرن بیستم اوضاع و احوال از ورود به دورانی از دلهره و تشویش حکایت داشت؛ مشاهده انواع سرگشتگی ها و سرخوردگی ها بروز ،ملال استیصال بیگانگی و نوعی احساس فراگیر بی معنایی فلسفی که از سطوح نخبگان جامعه شروع شده تا دل و جان مردمان کوچه و بازار می رسید. در افق فرهنگی این متفکران خود را ناسازگار با زمانه تعریف می کردند. حس بیگانگی از توده ها در میان نسلی از فلاسفه و نویسندگان به چشم می خورد. به تعبیر لوفان ،بومر از جمله مهمترین نشانه های عصر نوپدید ،اضطراب، که اینک مختص قرن بیستم ،بود همانا وسعت چشمگیر آن بود. شواهد حاکی از فقدان هرگونه نظام معنایی ثابتی برای زیستن و اندیشیدن بود. این احساس فراگیر با بحران های ملموس سیاسی و اجتماعی، فرضیه ورود به دوران دلهره و سرگشتگی ها را تقویت می کرد. بر این اساس مقصد و مقصود کتاب آن است که نشان دهد در نگریستن از چشم انداز وجودی به هستی آدمی و جامعه نماد عصری از تاریخ اندیشه هاست که تنها با اطلاق «عصر اضطراب» قابل درک است. عصری که با میراث مدرنیته رادیکال و انتقادی رویاروی می شود.