درباره‌ی کتاب :

ابرها به ما رسیده بودند و مه غلیظی اطرافمان را گرفته بود. دوباره همه چیز داشت محو می شد احساس می کردم مغزم دارد کوچک و کوچکتر می شود. در سرم احساس سبکی می کردم. او را دیدم که در مه ناپدید می شد. مرد غول پیکر همچنان کنار من نشسته بود و به جایی که باید دره می بود. خیره شده بود. دلم می خواست روی تنه ی درخت دراز بکشم و به حرکت ابرهای اطرافم نگاه كنم، امید کجا بود؟

– مغزهای مه گرفته