کتاب شکوه در واقع یک داستان استعاری و سراسر طنز سیاسی است که وقایع سیاسی زیمبابوه (به‌ویژه سقوط رابرت موگابه در ۲۰۱۷ و دوران پس از او) را با استفاده از شخصیت‌های حیوانات روایت می‌کند. زبانش به‌طرز کاریکاتور‌گونه‌ای زنده و شاعرانه است، و ساختار روایی‌اش پر از تغییر زاویه دید و مونولوگ‌های جماعتی است. سبک بولاوایو در این کتاب ترکیبی‌ست از خشونت سیاسی، طنز بی‌رحم، و نوعی تجربه‌گرایی پسادراماتیک در متن.
مثل یک آشوب‌نامه‌ی حیوانی است که به شکلی بی‌پروا نقشه‌برداری از قدرت، فساد، و امید جمعی را انجام می‌دهد. این رمان، گذر خونین یک ملت را از دیکتاتوری به وعده‌های توخالی آزادی، با زبانی سرشار از هجو و سرکشی بازگو می‌کند — جایی که سگ‌ها، بزها، و اسب‌ها حرف می‌زنند اما پشت همه‌شان، انسانِ سیاست‌زده دیده می‌شود. بولاوایو اینجا اورول را به میدان بازمی‌گرداند ولی ضربان خشونت آفریقای معاصر را در آن تزریق می‌کند.