درباره کتاب:

بله سودا او را دوست داشت و این را تازه الان که دیگر دوستش ندارد می فهمید کلامی که بیانگر دوست داشتن است هیچگاه بر لبان سودا جاری نشده هیچ گاه جزئی از فرهنگ لغاتش نبوده جزئی از فرهنگ لغات احسان یا پدر و مادر سودا هم نبوده است. دوستت دارم جمله یی بود که آدم ها در فیلم دالاس به هم می گفتند و نه آدم های واقعی در زندگی واقعی دوستت دارم آدم را یاد پاملا و بابی می انداخت یاد مایوهای قرمز و کوکتل های رنگ و وارنگ لب استخر اینجا در زندگی واقعی سودا باید از فرط اندوه عزاداری اش بی حرکت روی مبل افتاده و به سقف زل زده باشد و از زنگ تلفن و دستگیره در وحشت کند تا تازه بفهمد که شوهرش را دوست داشته است. بفهمد که پدرش را دوست داشته است و آن زمان که آنها را دوست داشته متوجه این دوست داشتن نبوده است.