مشکل درست از همان لحظه‌ای در زندگی من شروع شد که پرستار با خوشحالی تمام به پدر و مادرم مژده داد که دختردار شده‌اند و زمانی این مشکل بغرنج‌تر شد که برادرم سهراب با هزار نذر و نیاز به دنیا آمد. فرزند اول که چه عرض کنم، مادر برادرم شده بودم. همین دختربودن مرا فرسنگ‌ها از نوجوان‌های هم‌سن خودم دور کرد. مثل هیچ‌کدامشان نبودم که صبح به صبح مادرم لقمه داخل کیفم بگذارد و با بوسه‎ای محبت‌آمیز راهی مدرسه‌ام کند. می‌دانم، خیلی هم خوب می‌دانم؛ همه‌ی نصیحت‌های شما را از برم، اما گذشت از کینه‌ی کهنه برایم محال است. تابه‌حال شده خیلی جدی در نوجوانی به کشتن کسی فکر کرده باشید؟