درباره کتاب:

«… براي سخنراني به مسجد رفتيم. بعد از سخنراني درحالي‌که از شبستان‌ها بيرون مي‌آمديم، صداي گلوله تمام فضاي مسجد را پُر کرد. برادرها ما را به درون شبستان هدايت کردند و فرياد مي‌زدند: «نترسيد، تيرهاشون مشقيه!» اما يک نفر زخمي شده بود و زماني که ما بيرون آمديم، جلو بيمارستان امدادي ديديم که مردها آستين‌ها را بالا زده‌اند که خون بدهند. آن قدر همه دلسوز هم بودند. آن زمان‌ها برادرانمان ازجمله برادر شهيدم، احمد و شهيد عليرضا عمراني و ديگر برادران، به ما تکه‌اي مقوا مي‌دادند و مي‌گفتند، اگر گاز اشک‌آور زدند اينها را آتش بزنيد تا به شما آسيبي نرسد. …»