جوان‌بینی همان گام نخستین برای فهم ضرورت تغییر در بینش، روش و منش حکمرانی و کنشگری در ایران است.
همه منابع توسعه از سرمایه طبیعی تا سرمایه انسانی و سرمایه اجتماعی و سرمایه فرهنگی بر مدار شناخت جوانی و قدرت جوانان و به کارگیری بی‌هراس این ظرفیت برای عبور از تنگناهای کشور و درهم تنیدگی مسائل پیش رو می‌گذرد، پس نابجا نیست اگر همه اندیشه‌ها، قلم‌ها و قدم‌ها را به جوان‌بینی فراخوانیم.