از وقتی یادم هست ، دایی کچل بود ، منتها از آن کچل های خوش تیپ ، زمستان ها پالتوی سرمه ای نو می پوشید و یک کلاه خوشگل سرش می گذاشت و توی حیاط قدم میزد و شعر میخواند و قصه میگفت .

یکی از قصه ها داستان کلاهش بود ، اسمش بود ” کلاه بِرِه ” 
خودش میگفت ” کلاه پیکاسوی من ” کلاه نرم و گرد و خوش دستی که کمی هم کج روی سر می گذاشت و …