لوئیس گادیس، مورخ برجسته ی جنگ سرد که زندگی نامه ی کنان را نوشت بر این باور است که شناخته شده ترین میراث کنان همین سیاست مهار پس از جنگ بود؛ استراتژی ای که بسیار خوب عمل کرد. اما زمانی که این سیاست با افزایش تسلیحات متعارف و تسلیحات هسته ای که مشخصه ی جنگ سرد از دهه ی ۱۹۵۰ به بعد بود همراه شد کنان عميقاً ناامید شد همان طور که او بارها در نوشته هایش استدلال می کرد دیدگاه هایش همیشه پیچیده تر از تفسیری بود که دیگران از آنها ارائه می‌کردند.