پیام اصلی این کتاب این است: تنهایی بخش جدایی‏‌ناپذیر زندگی انسان است. تجربۀ انسان بودن که فرد را قادر می‎کند انسانیت خود را تحمل کند، آن را امتداد دهد و در اعماق آن فرو رود. انسان در نهایت و برای همیشه تنهاست. خواه تنهاییِ او درد دشوارِ زیستن در انزوا باشد، بیماری یا حس فقدان ناشی از مرگ معشوق باشد یا شادمانی عظیمی که از آفرینشی فاتحانه سرچشمه می‎گیرد. تنهاییِ گریزناپذیر و بیکران انسان وضعیت کاملاً وحشتناکی از ذات انسان نیست بلکه وسیله‏‌ای است که انسان، از طریق آن، شفقت و زیبایی بدیعی را تجربه می‎کند. همین وحشت از تنهایی است که احساسات جدید را در وجود انسان بیدار می‎کند و موجب می‎شود فرد مصاحبت عمیق با دیگران و زیبایی مسرت‏‌بخشی را تجربه کند. این کتاب گزینشی هوشمندانه از تجربه‌‏های تنهاییِ انسان‌ها همراه با تفسیر برخی شرایط است که در زندگی انسان نفوذ کرده‌اند و تنهایی انسان را سرعت بخشیده‌اند.