این کتاب نخستین جلد از مجموعه کتاب‌های گردباد محسوب می‌شود و نویسنده در مقدمه‌ی خود نوشته است: «زندگی ناامید کننده و مالامال از حزن است. پس دیگر نوشتن رمان‌های رئالیستی بیهوده است. به هر حال از پیش می‌دانیم که واقعیت برای ما چه در چنته دارد و شور و اشتیاقی هم به دانستنِ بیشتر نداریم. خود بشریت هم صرفا کنجکاوی‌ای کم‌مقدار در ما بر‌می‌انگیزد. کل «نوشتجات» نسل بشر با همه‌ی باریک‌بینیِ شگرفی که دارند، «نوشتجات» نسل بشر با همه‌ی باریک‌بینیِ شگرفی که دارند، «موفقیت‌ها» و حکایت‌ها و از این دست همه ‌و هه وقتی کتاب بسته شود به هیچ‌کاری نمی‌آید، مگر این‌که حالت تهوع هر روز در ما تولیدش کرده است. لاوکرفت: عیله جهان، علیه زندگی آمیز‌ه‌ی جالب توجهی است از بینش انتقادی، جانبداری شدید و شرح‌حالی همدلانه؛ نامه‌ای است عاشقانه با زنگ و بویی پژوهشی و محققانه، و شاید حتی نخستین نامه‌ی فدایت شوم، حقیقتا عقلانی در دنیا باشد. استیون کینگ»