قصدِ نویسنده، افزون بر ارائۀ تحلیلی نظام‌مند و دقیق، يافتنِ روابط ميان نمايش‌نامه‌نويس، هنرمندانِ اجرايی و منتقدان و نظریه‌پردازان عرصۀ تئاتر و ادبیات نمایشی است. بدین‌سان، موضوع اين كتاب در گسترده‌ترين معنا، بهره‌گیری از نظريه در عمل و سنجشِ عمل در پرتو نظريه است.
نویسنده به‌منظور پی‌گرفتنِ مسیری روشن در ميانِ جنگلِ جزئيات، نمايشِ مدرن را از چشم‌انداز سه مبحثِ گستردۀ رئالیسم، سمبولیسم و اکسپرسیونیسم و گسترشِ دامنۀ دو مبحث اخير به سورئاليسم، ابزورديسم و تئاتر اپيك، مورد بررسی و تدقیق قرار می‌دهد و به اجراهای شاخصِ دورانِ مدرن می‌پردازد.