بخشی از کتاب:

ای کاش در هنگام قضاوت دیگران یا حتی در زمان محاکمه یک شخص می شد کودکی های او را نیز چون فیلمی نگاه کرد رو آنچه بر گذشته وی رفته را دید از سرزنش ها و تحقیرها تا خشونت های فیزیکی. ای کاش می شد بفهمیم که هر کس به جای محکوم ما بود شاید سرنوشتی غیر از وضعیت او نداشت اما… دنیای ما مجالی برای ریشه یابی ندارد چهره واقعی آدمها وقتی نمایان می شود که نگران قضاوت و نگاه دیگران نباشند و مطمئن شوند که هر چه می کنند بدون ترس از سرزنش و قضاوت می تواند درون آنها را خالی کند احساس سبکی کنند و بیرون بریزند تمام باری که سال ها با خود حمل کرده اند و وای به آن روزی که یکی از این آدم ها در موقعیتی قرار گیرد مسلط بر دیگران یا مسلح شده به ابزار علم و دانش با ذهنی ناآرام و مرموز ! باید از آن روز ترسید.