ادبیات فارسی به‌ویژه در پیوند با متون دینی، همواره عرصه‌ای برای بروز خلاقیت‌های زبانی، ذوقی، و تفسیری شاعران و عارفان ایرانی بوده است. در این میان، تفسیر منظوم قرآن به زبان فارسی یکی از گونه‌های کمترشناخته‌شده و در عین حال مهم در تاریخ فرهنگی و دینی ایران است که پژوهشگران کمتر بدان توجه نشان داده‌اند. کتاب حاضر با عنوان «اعجاز نظم فارسی: گونه‌شناسی تفسیرهای منظوم قرآن» در شمار نخستین پژوهش­هایی است که با رویکردی روش‌مند و بر پایۀ نظریۀ ژانر به بررسی نظام‌مند این آثار می‌پردازد.

دکتر محمد محمدی، با گردآوری و تحلیل سیزده تفسیر منظوم فارسی از قرآن کریم، و با تمرکز بر آثار صوفیانه از عصر صفوی تا قاجار، توانسته است گونه‌ای خاص از ادبیات تفسیری فارسی را شناسایی و تحلیل کند که درآن نظم فارسی نه صرفاً ابزار بیان بلکه عرصۀ تجربۀ معنوی، تأویل باطنی، و حتی ادعای تداوم وحی تلقی شده است.