نوشتار حاضر، دربرگیرنده‌ ی گفتارهایی است از “علی معلم” مدیر مسئول مجله‌ ی دنیای تصویر و کارگردان که در بخش نخست حکایت‌ هایی به زبان طنز آورده شده است. در واقع او که در جامعه‌ ای است که زیر فشار سنت‌ های تجدد، تجارب را نادیده می‌ گیرد، می‌ کوشد از طریق حکایت‌ گری و نیشتر اخلاقی، آن‌ ها را به آموختن از این تجارب فرا خواند و بخش‌ های بعد، نقدی است بر سینمای ایران که با زبانی طنز، مسائلی از این دست را شامل می‌ شود: “عدم اقدام به موقع برای ساخت سالن‌ های سینما توسط مسئولان فرهنگی”، “قرار نگرفتن هر کس در جایگاه مناسب خویش در سینمای ایران”، “رابطه‌ ی نان و نویسنده”، “نتایج خودکامگی در مدیریت فرهنگی”، “توجه دادن به مسئولان به چاپ ویژه‌نامه‌ ی کودک و نوجوان”، “برگزاری جشنواره‌ ها و فستیوال‌ های غیر ضروری”، “کاستی‌ های فرهنگ پژوهش در سینمای ایران”، “معضل تبلیغات سینمای ایران” و “آینده‌ی سینما و نگرانی‌ های امیدوار کننده”.