این اثر پروفسور پاتنم که اولین‌بار در ۱۹۷۱ منتشر شد، متوجه مسئله‌ای هستی‌شناختی در فلسفه منطق و ریاضیات است – یعنی این مسئله که آیا هستنده‎‌هایی انتزاعی که در منطق و ریاضیات از آنها سخن گفته می‌شود، واقعا وجود دارند یا خیر. همچنین او به این پرسش می‌پردازد که آیا ارجاع به این هستنده‌های انتزاعی در منطق، واقعاً گریزناپذیر است و آیا ارجاع به آنها به‌طور کلی در علوم فیزیکی ضروری است یا خیر.