اثر پیش رو، روایتگر چگونگی به قدرت رسیدن مقتدرترین فرمانروای آق قویونلوها یعنی حسن پادشاه، و تجزیه و تحلیل دیدگاه ها و روابط و فرازونشیب های دوران حکمرانی او و سلطان یعقوب است. وی توانست با درایت دیوان سالاران با تجربهٔ ایرانی، گام های ارزشمندی در راه اصلاحات ارضی و مالیاتی بردارد و موجب عمران و آبادانی این سرزمین و ارتقای جایگاه بین المللی آن شود.
او نخستین بار، لزوم طراحی یک دیپلماسی منسجم را درباره راه های بازرگانی (دریایی و زمینی) شرق و غرب، به ویژه در بنادر دریای سیاه و مدیترانه به خوبی دریافت. در همین راستا با اروپاییان هم پیمان سیاسی و نظامی شد و تمام تلاش خود را برای حفظ و بهبود روابط تجاری و سیاسی به کار گرفت.
به قدرت رسیدن حسن پادشاه در سال ۱۴۵۳، با فروپاشی امپراتوری روم شرقی، رقیب دیرینه تجاری و سیاسی ایران همزمان شد و این رویداد، پیدایش نگرش تازه ای را در اروپا رقم زد و تنها کسی که این دوران نوزایی و گذار را در آناتولی درک کرد، حسن پادشاه بود. او بسیار کوشید تا از این شرایط، بهره برداری مطلوبی داشته باشد و در همین راستا سیاستهای اقتصادی و نظامی و حتی فرهنگی نوینی را در پیش گرفت. متأسفانه، ایران آن دوران آن قدر گرفتار درگیری های متعدد داخلی بود که فرصت نیافت تا این تحولات سیاسی را به خوبی درک کند و به همین دلیل از گردونه رقابت و تجارت جهانی خارج شد و حتی تا به امروز از روند پیشرفت و توسعه باز مانده است. با این اوصاف ده سال از فرمانروایی حسن پادشاه و دوازده سال فرمانروایی فرزندش سلطان یعقوب، از درخشان ترین دوره های آرامش فرهنگی و سیاسی ایران به شمار می آید.