درباره‌ی کتاب :

چشم دوربین چیزها را چنان ضبط می‌ کند که از عهده ی چشم انسان بیرون است. چشم دوربین حافظه ­‌ای می‌سازد برای ذخیره ی چیزهایی که نادیده مانده یا نادیده گرفته شده یا نادیدنی گشته‌ اند. عکاس پرسه‌ زنی که در فضاهایی گام بر می‌ دارد که محل پرسه زدن اشباحی‌ اند که قرار است از چشم ناظران بشری پنهان مانند زمام آگاهی خویش را به (نا) آگاهی ماشینی می‌ سپارد که بنای شبح‌ نگاری دارد. به این سان، او خاطره‌ ای ماشینی انسانی می‌ سازد که نه به سازوکار یادمان سازی تن می‌ سپارد نه به منطق خاطره‌ های شخصی. این ماشین سر آن دارد که ناپدیدشونده های فرایند تخریب خلاق بی‌ امانی را در خود ثبت کند که سوژه ی بشری به تنهایی از عهده نگه داشت آن ها ناتوان است. عکس هایی که این عکاس- پرسه‌ زن می‌ گیرد عرصه را مهیای تحریر جستارهایی می‌ کنند که در برابر تلاش بی وقفه گفتار حاکم برای(1) رام کردن روح‌ های سرکش و شبح‌ های سرگردانی از یاد‌ رفتگان مقاومت می‌ کنند. به این سان، عکس نه مدیومی در خدمت گفتار جامعه‌ شناسی نه وسیله‌ ای برای مصور ساختن ایده‌ های سیاسی بلکه ماشین خودفرمانی است برای گشودن باب تازهای در هستی شناسی محو شده‌ ها و جستارهایی که ضمیمه عکس‌ های این مجموعه شده‌ اند هر یک کوششی است برای به رشته كلام کشیدن گفتار آن ماشین.