درباره کتاب:

گاهی وقت ها زندگی چنان به زانو در می آوردت که از داشتن یک زندگی طبیعی محروم می شوی. دلم می خواهد از جوانی از دست رفته ای بگویم که بهترین دوران زندگانیام به پای بساط و منقل و یواش یواش به تزریق گذشت. بخاطر اعتیادم دائماً تو خودم فرو می رفتم و در کنار کسانی که به آنها عشق می ورزیدم رفته رفته از من دوری می کردند و مرا شخصی حقیر و بی مصرف می دیدند. چنان در غم دامن گیر خود غوطه ور و به بلایی که بر سر خود آورده غرق شده بودم که دایما در این فکر می رفتم که چگونه باید این زندگی نکبت بار مملو از غم و اندوه را خاتمه دهم. سئوالم این بود که چگونه می توانم خودم را نجات بدهم. واقعاً می توانم بار سنگینی که از دست دادن بهترین روزهای خوب زندگیم است را تحمل و از بین ببرم چگونه باید خودم را نجات می دادم؟ سالهاست که شوق زندگی را در خود نابود کرده ام. اما در میان ساکنان آن تنها یک نفر باقی مانده که هنوز زنده است و برای زنده ماندن با زندگی مبارزه می کند و آن فرد خود من هستم دیگر وقتم را تلف نخواهم کرد.