آلبرت وودفاکس بیش از چهل سال در زندان به سر برد، اغلب در انفرادی کودکی و نوجوانی اش را در فقر گذراند و در جوانی به پلنگ های سیاه پیوست، بی خبر از آنچه پیش رو خواهد داشت: دیوارهای بلند سیمانی. او زندگی را چنان که در انفرادی شرح می‌دهد، به هر حال امیدوار گذراند و در تمنای آزادی.