درمان فشرده راه‌حل محور در اواخر دهه 80 میلادی توسط استیو دی ‌شیزر و اینسو کیم‌ برگ طراحی شد. از همان ابتدا این رویکرد هم برای بزرگسالان و هم برای کودکان و نوجوانان به کار می‌ رفت و کتاب ‌های گوناگونی دربارۀ کاربست راه‌ حل محور برای کودکان نوشته شده است. درمان فشرده راه‌ حل محور متمایز از سایر درمان‌ های متدوال است چرا که این رویکرد به جای کشف و ریشه‌ یابی مشکلات به دنبال فهم و شناسایی بالاترین امیدها و آینده ترجیحی کودک و نوجوان می‌ باشد. در این روش درمانی، متخصص این فرض را در نظر می‌گیرد که کودک یا نوجوان کارشناس زندگی خود است. پرسشگری راه‌حل محور موجب افزایش توانمندی، کشف مهارت‌ها، راهبردها و ایده‌ های افراد برای رسیدن به آینده دلخواه آنها می‌ شود. اگر چه اصول راه‌ حل محور ساده است اما اجرای آن آسان نیست؛ چرا که به همان اندازه ‌ای که مراجعان در جست‌ و جوی پاسخ ‌هایشان هستند، درمانگران نیز به دنبال سؤال مناسب می ‌گردند.