بخشی از کتاب:

وقتی صحبت از فیلم پدرخوانده به میان می آید، از نخستین چیزهایی که به یادش می افتیم شاید فیلمنامۀ چفت وبستدار آن باشد. اگر چیز دیگری هم باشد، احتمالًا قاب بندی آن نیست؛ درصورتی که در این بخش خواهیم دید چه نگاه هوشمندانه ای در پشت قاب های این فیلم بوده است. اما اگر چنین نگاهی در انتخاب قاب ها وجود داشته است، پس چرا قاب بندی فیلم جزء نخستین شاخصه هایی نیست که به یاد می آوریم؟ پاسخ در نوع کارکردی است که قاب بندی در این فیلم دارد.

چنانکه در نمونه های این بخش خواهیم دید، قاب بندی به عنوان ابزاری در خدمت روایت و نه عنصری برای تزئین و خودنمایی به کار رفته است. ازاین رو عناصر قاب بندی به نحوی ظریف و بی اغراق در کنار هم چیده شده اند تا مجموعۀ به وجود آمده نه تنها تصویری خوش ترکیب ایجاد کند؛ بلکه بتواند بر روی مخاطب تأثیر بگذارد و به او اطلاعات لازم را بدهد. قاب بندی این فیلم ما را به یاد نثر سهل و ممتنعِ سعدی می اندازد که در نگاه اول پیچیدگی چندانی ندارد، اما در نگاه های بعدی کمکم پیچیدگی هایش آشکار می شود و با هر بررسیِ جدید به حیرت ما افزوده می شود.