بسیار مهم است که کودک قبل از آنکه عوامل موسیقایی را به صورت آگاهانه بشناسد، با آنها زندگی کرده باشد. ما به جرئت میگوییم که بخش غم انگیز آموزش و به هر حال شکل عظیم آن در چگونگی گذر از زندگی غریزی و طبیعی به زندگی آگاهانه و شعوری نهفته است. این برزخ که در تمام مراحل آموزشی وجود دارد، می بایست به طور طبیعی منجر به سه مرحله تکاملی خود، یعنی مرحله ناخود آگاه، سر آغاز ناخود آگاهی و مرحله آگاهانه بشود. یا به عبارت دیگر بتوان فرآیند ناخودآگاهی، مرحله تجزیه و تحلیلگری و فرایند خود آگاهی را به زور سرانجام برساند. از این نقطه نظر آوازها که یک فرایند موسیقایی ناخودآگاه هستند. از بیش ترین اهمیت برخوردارند. البته باز هم باید دانست که چه آوازهایی را انتخاب کرد. برای کودک آواز خواندن تنها یک تقلید نیست؛ آواز در کودک، استعدادهای موسیقایی – ذاتی و گاه ارثی- مانند حسن ریتم، سرعت، وزن، تقسیمات دوتایی و سه تایی زمان، فواصل ملودیک، گام ها، آکوردها، حس مدال، باتونال و ارزش های نهفته در کلام و حس شعری را بیدار می سازد.