توی کتاب ها دنبال جمله ای گشته بودم تا رد زخم هایم درد بگیرند و خونابه از هر کدامشان بیرون بزند و جایشان کرم بگیرد و کرم ها ریزریز بخورندم و من درد بکشم تا یادم بیاید که زنده هستم و ای وای به دردی که با شجاعت یا حماقت ترکیب شود؛ مسخت می کند و نمی گذارد بفهمی توی کدام جهنم هستی؛ گم و گورت می کند. جایی خوانده بودم که درمان درد فراموشی است؛ اما من فراموش نکرده ام. پس چرا درد را حس نمی کنم؟