جایی در گوشه ی اتاقم ایستاده‌ام و توقفی چندثانیه ای را شاهدم، گویی جهان برای لحظه‌ای از حرکت ایستاده و همه چیز در حالت «ایستا» قرار گرفته است. در این لحظه وقفه‌ای رخ داده است، یک لحظه ی «ایست» و همه چیز متوقف شده است و من به یک هشیاری نسبت به «اکنون»  دست یافته‌ام.
این «اکنون» لحظه‌ای بین گذشته‌ی آینده‌ای است به مقدار زمانی برای فهمیدن و درک‌کردن. من ناگهان در نقطه‌ای ایستاده‌ام که می‌توانم سناریوی خودم را که نامش زندگی است ببینم. این سناریوی من بوده است، با همه‌ی فراز و فرود‌هایش، سناریوی درهمی از همه‌ی حوادثی که اتفاق افتادند و می‌شد نیفتند و همه‌ی اتفاقاتی که نیفتادند و ممکن بود بیفتند.