درباره کتاب:

با سیطره ی هردم فزاینده ی منطق سرمایه داری بسر دوران متأخر و همزمان با بسط ایدئولوژی های همسو با این وضعیت، خواه ناخواه تمام سپهرهای اجتماعی و فرهنگی دستخوش تغییرات بنیادین می شود و در این میان با هرچه انتزاعی ترشدن وابستگی این سپهرها به کلیت برسازنده ی نظام اجتماعی، لاجرم واقعیت برجامانده از آنها نیز به تله ای بی معنا و گاهاً فرسوده ای تبدیل می شود که گویی از اساس واجد معانی ای خود آئین با کلیتی انضمامی بوده اند. در میانه ی چنین بلوایی نوشتار پیش رو نه در قامتی چون نقد ادبی به عرصه می آید و نه حتی داعیه ی تحلیلی کاملاً جامعه شناسانه دارد بلکه تنها می خواهد گزارشی باشد و قرائتی از زمینه و بستر گرایش های مؤثر چند رمان فارسی در دهه ای که از سر گذشت دهه ی نود شمسی بر همین مبنا، چگونگی به روایت درآمدن تاریخ در بستر نهان و مسکوت مانده ی آثار ادبی یکی از کلان میل های این گزارش است. کندوکاوی دیالکتیکی در ناخودآگاه سیاسی و فرهنگ طبقاتی مسلط بر آثار ادبی و رابطه ی آن با ایدئولوژی های مقومش.