از زمان های بسیار پیشین که سرنخ زمان از دست بشر به در می رود تا حدود پنج هزار سال قبل از زمان حاضر، در دشت های «اوکراین» و دامنه های کوه «اورال»، مردمانی زندگی می کردند. که در قرون اخیر بنام عام «هندواروپایی» مشهور گشته اند.
از گذشته های دورتر از تاریخ فوق آن اقوام و سرمنشأ اصلی و آغاز آنان اطلاع چندانی در دست نیست، ولی در ادوار بعدی، سرگذشت و تاریخ آنان کم و بیش در منابع مختلف ثبت و ضبط گردیده و بدست ما رسیده است. از این دوره به بعد آنها به طور اعم اقوام «هندواروپایی» خوانده شده اند و از آن دوره به بعد، شاخه ای از آنها را که در حدود چهار هزار سال پیش به سمت شرق، یعنی ایران و هند حرکتند، اقوام «هند و ایرانی» نامیده می شوند.
« بگذارید هر کس به آیین خویش باشد
زنان را گرامی بدارید
فرودستان را دریابید
و هر کس به تکلم قبیله ی خود سخن بگوید
آدمی تنها در مقام خویش به منزلت خواهد رسید
گسستن زنجیرها آرزوی من است
رهایی بردگان و عزت بزرگان آرزوی من است
شکوه شب و حرمت خورشید را گرامی میداریم
پس تا هست
شب هایتان به شادی باشد و
روزهایتان راز دار رهایی باد
این فرمان من است
این سخن وصیت من است
او که آدمی را از ماوای خویش براند
خود نیز از خواب خوش رانده خواهد شد
تا هست
هوادار دانایی و تندرستی باشید
من چنین پنداشته ام
چنین گفته
و چنین خواسته ام»
پارسوماش، کتیبه کوروش بزرگ