درباره کتاب:

امر حادث….» با تمام «نشانی»هایش بنا بود در مجال و حال دیگری نوشته شود؛ جبر پرزور روزگار اما باعث شد این کوچک بزرگداشت غزلهای حضراتِ ،استاد، از «پی کنی اولیه بگذرد
و به ستون و سقف برسد شالوده ی ،مکتوب سالها در صندوق مانده بود؛ یادگار خلسه های پر شور از خواندن و حیرت از قرص و قایم بودن ابیات در صراحت بیان عشق و حقارت وجود در برابر عشقهای .حادث». دین قدیمی مانده بود با سیاه مشقی اولیه در دفتری خاک گرفته و پیچ های مدام ،زندگی همان اندازه خاک کم توجهی به جوهر غزلهای «شمس» و «مصلح» نشانده بودند.
امر حادث در استانبول آبر شهر تاریخ دوباره رخ نشان داد و دین قدیم را عندالمطالبه کرد که کاتب باز به خانه اول بازگشت و مگر امور حادثِ عشق در قلب تهران و قسطنطنیه را جز با کلام آن دو شیرین قلندر میتوان مکتوب کرد؟