درباره ی کتاب:
آبراهام مازلو نظریه‌ای درباره‌ی انگیزش ارائه داد: کمبود‌ها و نقص‌هایی که در نیازهای جسمانی و روانی پایه‌تر وجود دارند از خودشکوفایی انسان‌ها ممانعت می‌کنند؛ افرادی که نمی‌توانند نیاز‌های فیزیولوژیکی و امنیتی پایه‌ی خود را تأمین کنند‌، در حرکت رو به جلو، پیش‌روی در هرم نیازها، رسیدن به احساس عشق‌وتعلق‌، پرورش عزت نفس، بالفعل‌کردن پتانسیل‌ها دچار مشکلات زیادی می‌شوند.شخصی که دچار کمبود باشد و مرتباَ روی چیزهایی که ندارد تمرکز کند (پالپاتین که تشنه‌ی قدرت بیش‌تر است) ‌یا بابت از دست‌دادن داشته‌های کنونی‌اش نگران باشد (آناکین که بابت رویاهای مربوط به مرگ پَدمِه نگران است)‌، چه‌ این‌ها واقعی باشند چه خیالی‌، در مقایسه با افرادی که با انگیزه بوده و قدر جهان را می‌دانند و در جهت بهتر‌کردن آن برای همه تلاش می‌کنند‌، رشد شخصی کم‌تری را تجربه خواهند کرد. فردی که عمدتاً به واسطه‌‌ی کمبود‌های خود انگیزه‌مند می‌شود، فردی تملک‌گرا و حسودتر خواهد بود، در حالی‌که فردی که انگیزه‌اش بهتر‌‌شدن جامعه است فردی سخاوت‌مند‌تر‌، سپاس‌گزار‌تر و قابل اعتماد‌تر خواهد بود.