این کتاب روایت چهار نسل از زنان ایرانیست از زبان یک راوی غریب و نامأنوس. این زنها در عین وصل به یکدیگر، مدام در حال عصیان بر همند. سالخورده‌ترین‌شان، زنیست دلبسته به مذهب و جایگاهی که از تعهدش به آن نصیبش شده، دیگری عکاس عاشق پیشه و تکروییست بازماندۀ سال‌های جنگ، زن دیگر نمایشنامه‌نویسی فراری از زندگی و دلبسته به مرگ است و آخرین‌شان، دخترکی گرفتار درخودماندگی و اُتیسم. نقطۀ مشترک همۀ این زنها آن است که مردهای‌شان را و نیز شور زندگی‌شان را گم‌ کرده‌اند و سفری دارند در درون خود برای یافتن معنایی تازه برای زیستن و شاید مردهایی که در کنار آنها بتوانند از پیلۀ تنگ تک افتادگی‌شان بیرون درآیند.