درباره کتاب:

مارکس و انگلس بر آن بودند که جامعه سرمایه داری رفته رفته به دو اردوگاه متخاصم بورژوازی و پرولتاریا تقسیم می شود. آنها همچنین می اندیشیدند که سرمایه داری باید به خود بلرزد زیرا پرولتاریا در این مبارزه چیزی غیر از زنجیرهای دست و پایش را از دست نخواهد داد شاید مارکس و انگلس موضوع زنجیر را هرگز مطرح نکرده بودند و چه بسا این استعاره از ابداعات هواداران آنها بوده است. اما آنها قطعاً بر این باور بودند که پرولتاریا رفته رفته به طبقه ای مطلقاً فقیر تبدیل می شود و در نتیجه راهی جز شورش انقلابی برای برانداختن سلطه بورژوازی را انتخاب نمی کند. هیچ یک از این پیش بینی ها واقع بینانه نبود. در دهه های اخیر سطح رفاه کارگران در کشورهای صنعتی پیشرفته تغییرات چشم گیری کرد و امروزه تصور این که کارگران درگیر مبارزه ای هستند که در طول آن جز زنجیرهایشان چیزی برای از دست دادن ندارند بسا نادرست می نماید. آن دو اردوگاه متخاصم هم تشکیل نشده است و اساساً طبقه کارگر صنعتی به دلیل رشد اتوماسیون رفته رفته کوچکتر شده و طبقه متوسط گسترده ای با سطح رفاه نسبتاً مقبولی شکل گرفته است. از این رو ظاهراً هیچ یک از پیش شرط های جامعه کمونیستی در جامعه سرمایه داری شکل نمی گیرند و این نظام علی رغم عیب های پرشمارش خود را همواره در سطح نوینی بازسازی می کند.