محمدرضا سعادتی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی هفت سال در اوین زندانی بود و در آبان ۱۳۵۷ با توجه به شرایط بحرانی رژیم شاه، از زندان آزاد شد. او در اردیبهشت ۱۳۵۸ پس از گذشت حدود سه ماه از پیروزی انقلاب، درحالی‌که پرونده‌ی سرلشکر مقربی، جاسوس شوروی در رژیم پهلوی، را برای تحویل به دبیر اول سفارت شوروی به همراه داشت، در محلِ قرار دستگیر شد. سازمان مجاهدین قصد داشت با تحویل پرونده‌ی سرلشکر معدوم مقربی، یکی از حیاتی‌ترین گره‌های جاسوسی شوروی را در ازای دریافت سلاح و تجهیزات و اطلاعات درباره‌ی فعالیت‌های سازمان سیا در ایران باز کند. پس از دستگیری سعادتی، سازمان با تمام قوا برای پاک‌کردن لکه‌ی ننگ جاسوسی به میدان آمد و از تمام پشتوانه‌ها و ظرفیت‌های تبلیغاتی خود استفاده کرد تا وجهه‌ی خود را در میان مردم انقلابی بازسازی کند و کادر مرکزی خود را از اتهام جاسوسی و بدنامی نجات دهد. سرانجام پس از کشاکش‌های فراوان، سعادتی با رأی دادگاه به جرم جاسوسی به حبس محکوم شد. اما درحالی‌که دوران محکومیتش در زندان سپری می‌شد، شرایط کشور و اتفاقات و فعالیت‌های وی در داخل زندان، سرنوشت اعدام را برای او رقم زد.