بخشی از کتاب:

رؤیا دفتر یادداشت را باز کرد. بهمن در صفحه اول نوشته بود برای رؤیا جان عشقم امیدوارم همیشه لبت خندان و همه روزهایت سرشار از واژه های ناب باشد. پایین با دستخط خود شعری از مولانا نوشته بود:

ز اول که حدیث عاشقی بشنودم

جان و دل و دیده در رهش فرسودم

گفتم که مگر عاشق و معشوق دواند

خود هر دو یکی بود من احول بودم