این مجموعۀ خارق‌العاده از مقالۀ کلاسیک وینیکات به‌عنوان نقطۀ شروع استفاده می‌کند و به دیدگاه‌های روانکاوانۀ بالینی و نظری متعددی حول محور برقراری ارتباط با «ابژه» می‌پردازد. هر یک از نویسندگان از زاویۀ دید متفاوتی به موضوع می‌پردازد و بحث معطوف به استفادۀ بیماران از ابژه در زندگی‌های درونی و بیرونی‌شان، استفاده کردن آنها از درمانگر و استفاده کردن درمانگر از آنها می‌شود.
استفاده از ابژه‌ها مستعد تفاسیر گوناگون و توضیحات تکمیلی است؛ این هم یک پدیدۀ طبیعی و هم نشانگر برخی مشکلات فردی و یا حتی آسیب‌شناختی است که در کار بالینی دیده می‌شود. با وجود اینکه طبیعی است که مردم از دریچۀ ابژه‌های درونی‌شان با دیگران به نحوی ارتباط برقرار کنند که به جنبه‌هایی از زندگی‌شان معنا دهد، این زمانی مشکل‌زا می‌شود که افراد جوری زندگی کنند که گویی تهی از خویشتن هستند و به جای آن عمدتاً تنها درون کسانی زندگی ‌کنند که ابژه‌های درونی‌شان را شکل می‌دهند، این اغلب به این احساس می‌انجامد که آنها تنها زمانی می‌توانند شاد باشند که دیگران تغییر کنند.