کشف قاره آمریکا توسط کریستف کلمب در ۱۴۹۲ با سلطه امپراتوری اسپانیا و پرتغال طی سه قرن بر این قاره همراه بود. سیل مهاجرت اروپایی­‌ها از قرن ۱۶ به این قاره، منجر به اختلاط نژادی فزاینده­‌ای شد که در نهایت، هویت نوظهوری به اسم آمریکای لاتین شکل گرفت و تأثیرات عمیقی بر زندگی بومیان این قاره به جا گذاشت، رد پای این دوره در سینمای نوین کشورهای آمریکای لاتین از دهه شصت قابل مشاهده است. در سال ۱۹۴۶ امیلیو فرناندز کارگردان مکزیکی به شکل شگفت‌­آوری برای فیلم ماریا کاندلاریا برنده نخل طلای جشنواره فیلم کن شد که اولین بار بود یک کشور آمریکای لاتین به چنین اعتباری دست می­‌یافت. در کوبا دولت فیدل کاسترو با تأسیس انستیتو هنر و صنعت سینمای کوبا، سینمای انقلاب را کلید زد. کاربردی‌­ترین شیوه­‌ی دولت کوبا برای انتشار انقلاب خود به کشورهای آمریکای لاتین، سینما بود و امواج انقلاب کوبا خیلی زود به دیگر کشورهای آمریکای لاتین سرایت کرد. در سال ۲۰۰۹ با اهدای جایزه بهترین فیلم خارجی در هشتاد­و­دومین دوره آکادمی اسکار به خوان خوره کامپانلا برای فیلم راز چشم­انشان، آرژانتین اولین کشور آمریکای لاتین شد که دو بار این جایزه را کسب می­‌کند. در آستانه سال ۲۰۰۰ و با کمرنگ­‌شدن گرایشات مارکسیستی در نسل جدید فیلمسازان آمریکای لاتین، الخاندرو گونسالس اینیاریتو فیلمساز مکزیکی به­‌عنوان یکی از پر­افتخارترین کارگردانان این خطه با فیلم‌هایی چون، عشق سگی، ۲۱ گرم، بابل، بازگشته و بارد‌و پیشنهادهای جدیدی در نوع نگاه به فیلمنامه و کارگردانی مقابل سینما گذاشت که موج تازه‌ای در سینمای این قاره بود و برای مجموعه فیلم­‌‌هایش به دفعات جوایزی از آکادمی اسکار و جشنواره فیلم کن دریافت کرد.