کتاب حاضر اثری است که برپایه لزوم حفظ و تداوم موسیقی به ویژه وزن (ریتم) و مسیر تکاملی آن، نگاشته شده است. نویسنده این کتاب با اتکا به سنت های غنی موسیقی ایرانی و بهره گیری از پژوهش‌های عمیق خود سعی بر آن داشته تا ساز کوبه ای تنبک را که طی یک قرن اخیر به مرحله ای از تکامل رسیده است، مورد بررسی قرار دهد.
در این اثر، ادواروزنی (ایقاعی) ابتدا از منظر موسیقی سنتی و سپس با نگاهی کاملاً مستقل بررسی شده اند. همچنین ارتباط این ادوار با نظام سلفژ موسیقی غرب و ساختار مستقل آن در ارتباط با سازهای کوبه ای به شکلی دقیق نشان داده شده است.