نقد ادبی به صورت علم زمانی به رسمیت شناخته شد که ادبیات به صورت مستقل وارد مسائل اجتماعی شد و آنقدر رشد و تعالی یافت که آن را به عنوان دانش مستقل پذیرفتند. از آن پس با تنوع در ادبیات ابتدا نقد ادبی و سپس منتقد ادبی به صورت رسمی وارد عرصه ادبیات شدند در پیشینۀ ادبیات و هنر با فیلسوف همه چیز دانی مواجه بودیم که می توانست علاوه بر قضاوت، حکم هم صادر کند. اولین منتقدان در تاریخ ادبیات سقراط و افلاطون بودند. با این اوصاف پیشینهٔ نقد ادبی به سال های بسیار دور بازمی گردد. اولین کتاب در مورد نقد ادبی کتاب « فن شعر» ارسطو است. به مرور، نقد صورت دیگری به خود گرفت و با پیشرفت هر چه بیشتر ادبیات در میان مردم به شکل امروزین خود رسید. یعنی نقد ادبی به شاخه ای مجزا که مکمل متن ادبی است؛ آورده شد.