درباره کتاب:

زمین شهرک حدود ده هزار متر بود و گویا خانواده های دیگر هم در آن سهم داشتند. هنوز چیزی معلوم نبود؛ اما این حس شادمانی و آینده درخشان یک آن با حرف های برادر مالکی جلوی چشمانم نیست و نابود شد. چطور می توانستم جایی را پیش خرید کنم که زمینش غصبی است. نمی توانستم نان حرام سر سفره فرزندم بگذارم. من که یک عمر صورتم را با سیلی سرخ نگه داشته بودم، شبانه روز همه ذهنم شده بود فکر کردن به این که خب حالا باید چه کار کنم؛ پس چطوری پارسا را پیش خودم نگه دارم با کدام پول! من که آه در بساط نداشتم. زمانه بدی شده بود آدم به سایه خودش هم دیگر اعتماد نداشت.