آن شمایل یگانه که پوزخندی ابدی به ملال زیستن زده بود و از ورای همه‌ی اینها بدون تفسیر، انسان طراز نوین مدرنیته را با نیشخند می‌نگریست، او که عبوسی ظاهری‌اش چنان بود که انگار هیچ‌گاه نخندیده، او که چروک‌های صورت و پیشانی‌اش، موهای خاکستری و سفیدش و کشیدگی دست‌ها و پاهایش، همه‌وهمه جذابیتی انسانی ولی منحصر به او داده بودند…