در این کتاب می‌خوانیم که سرزمین باختر، به حاصلخیزی شهره بود و مورخان آن را "غرور آریایی‌ها" می‌نامیدند که در واپسین روزگاران از آن خطه، سیصدوشصت رعیت به خزانه‌ی ایران باج و خراج می‌پرداختند. باختر آب فراوان داشت؛ چراکه در کنار رود جیحون پرآب، هریررود و چندین رود کوچک‌تر واقع بود که آن خطه را سیراب می‌کردند و به‌جز زیتون،…