ما در زبان به مثابه‌ی «خانه هستی» به سر می‌بریم. به قول هایدگر، وقتی از میان جنگل گذر می‌کنیم، از «واژه‌ی جنگل» گذر کرده‌ایم. هر چند کلامی به زبان نیاوریم یا به امری زبانی نیندیشیم. ما بدون واژه‌ی هستی که همواره رو به ما است و به عنوان آوایی در طلب پاسخ ما، بیش از یک سنگ بی‌زبان نیستیم. زبان…