خوب، پس تنهایی این بود: که یکهو ببینی در این دنیا هستی، جوری که انگار همین الان از سیاره ی دیگری رسیده ای و اصلا نمی دانی چرا از آنجا بیرونت کرده اند. فقط اجازه داده اند دو چیز را از آن طرف با خودت بیاوری (در مورد من صندلی دسته دار و ساعت) و درست مثل یک نفرین باید…

هیچ چیز نبود که نتوان آن را دید. زندگی هر روزه ی آنها در برابر دید مردم بود. مردمی که به شکل شگفت انگیزی زیبا بودند، با اندامی متناسب، بی هیچ عیب و نقصی، با ناخن هایی آنچنان کامل که شبیه به نیمه ی پوسته ی تخم کبوتری بود، با گیسوانی چون آبشار، چشمانی با شفافیت بی غش و حالتی…