کتاب به سه بخش تقسیم شده، بخش اول شامل متن هایی است که بنیامین در رابطه با کافکا و آثار او نوشته است، بخش دوم دربردارنده نوشته های بنیامین با گرشوم شولم، تئودور آدورنو، ورنر کرافت و برتولت برشت است و در بخش سوم یادداشت های بنیامین درمورد کافکا به صورت چاپ شده گنجانده شده است.

با رجوع به آثاری که از کافکا به جا مانده است می توان متقاعد شد که تمثیل برای او تنها نوعی «ژانر ادبی» نیست بلکه ارائه ی جهانی ست که زیسته است. جهانی که در آن محتوا صورتی چنین ابهام آمیز یافته است. با این که چنین ژانری توانسته است نقش ویژه ای را در تاریخ ادبیات معاصر بازی کند…