
اگر به گفتهی پاسکال رجوع کنیم که: «دیوانه بودن آنقدر ضروریست که دیوانه نبودن خود شکل دیگری از دیوانگیست.» بهتر میتوانیم در مسئلهی اساسی کتاب «در ستایش دیوانگی» اراسموس نظر کنیم. این تکگویی دیوانهوار که شباهت بسیاری به فرم فلسفهورزی افلاطون در استفاده از نوعی ادبیّت تئاتری دارد، در ابتدا خطابهای رو به جامعهی خودش در روزگار خودش است و…