شاید اگر پنج، شش سال پیش بود، برایش شعری می سرودم، از دقایقی تمام نشدنی. توی بالکن یک عصر پاییزی نشسته ایم. پشت آن میز چوبی خوش تراش که بوی جنگل می دهد. دستان مان حلقه شده به فنجان های گرم چای مان. نگاهمان دوخته به هم، سیگار همدیگر را آتش می زنیم، غرق در هم می شویم. آرامم می…