بخشی از کتاب: به آن لحظه‏‌ای که از وسط روز منتظرش بودم، نزدیک شدم. خداخدا کردم ناخوش نباشد و زود موافقت کند. نمی‏‌دانستم چطور شروع کنم. گیر کرده بودم. داشتم پس‏‌وپیش می‏‌کردم حرفی را که می‏‌خواستم بزنم که یکهو سمیه پرید وسط و گفت: «آقاجونی! عبدالله می‏‌خواد بره توی ارتش تفنگ دستش بگیره!» یک لحظه گُر گرفتم. هم خوشحال شدم…