بخشی از کتاب: یک لحظه تیراندازی قطع شد. وقتی دقت کردم دیدم سه متر با نظامیان دشمن فاصله دارم تصمیم گرفتم با نارنجک دخلشان را بیاورم با خودم گفتم: «ضامن نارنجک رو میکشم میندازم توی سنگرشون و خودم رو پرت میکنم پایین جاده تا آسیب جاده تا آسیب نبینم.» انگشتم را داخل حلقه ضامن نارنجک کردم پنجه پای چپم را…

تعداد زیادی اسلحه بی‌صاحب روی زمین ریخته بود. وضعیت زخمی‌ها هم خیلی فجیع بود. هیچ‌کس نبود زیر پروبال آن‌ها را بگیرد. با التماس به ما می‌گفتند: «اخوی تو رو به خدا! تو رو به امام زمان، تو رو به فاطمه زهرا، جون مادرت ما رو هم با خودتون ببرین. ما رو اینجا تنها نذارین.» آن‌هایی هم که نای صحبت کردن…