در مواجهه با فیلم‌های «ژان رنوار»، اگر قرار باشد جایی برای نشستن یا ایستادن انتخاب کنیم، شاید رقصیدن انتخاب بهتری‌ست، دویدن و رقصیدن، افتادن و رقصیدن، ایستادن و رقصیدن، نشستن و رقصیدن، هر عملی به مثابه‌ی رقصیدن؛ رقص هم‌چون عملی رهایی‌بخش که با نظم‌های پیشینی و ایستا هم‌خوانی و هم‌نشینی ندارد. ژان رنوار همواره تصمیم می‌گیرد معاصر خودش باشد؛ ما،…