در پی تسّلی بود؛ تکه‌ای از پیراهن خونینِ برادر را بر صورت گذاشت؛ بوسید و بویید؛ خاطرات حسین علیه السلام برایش زنده‌تر شد؛ رایحۀ پیراهن برادر، با بوی خونی که از بدن های تکه تکه در هوا منتشر بود را با هم در سینه حبس کرد؛ نزدیک بود کوهِ صبر زینب سلام الله علیها متزلزل شود. سر به سوی آسمان…