دن آلفردو مثل همیشه با قدم های محکم از خیابان درخت گیلاس رد می شود. او کت و شلوار پوشیده و کرواتی از پارچه ی ساتن زده، و روی سرش کلاه لبه دار گذاشته است. او چندین بار کاغذ هایش را ورق می زند تا مطمئن شود که چیزی از قلم نیافتاده است. یک … دو… سه… ناگهان یک نفر…